Here’s an excerpt:

A San Francisco cable car holds 60 people. This blog was viewed about 3,500 times in 2011. If it were a cable car, it would take about 58 trips to carry that many people.

Click here to see the complete report.

—

Taenang administrasyon! Pirming isinusulong mga technical at vocational courses! Dahil nga naman daw hindi lahat ng mga magulang eh may kakayahang magpaaral ng kolehiyo. Eh puchaena, sila na nga nagsabing edukasyon ang unti-unting magwawakas sa kahirapan eh bakit ‘di na lang kaya nila unti-unting gawing libre ang pag-aaral sa kolehiyo? Lampas 100 ang SUCs sa buong Pilipinas! Takte na ‘yan! Nagpo-produce lang tayo nang nagpo-produce ng mga “skilled” OFWs at nakuntento na sa remittance. Badtrip!

—

Ang totoong aktibista ay progresibo mag-isip. Hindi lang niya saulado ang mga problema ng bayan; may naiisip din siyang mga solusyon para malutas o mapagaan man lang ang mga problemang ito. Ang tunay na aktibista ay hindi lang simpleng liberal at kritikal at hindi lang martsa nang martsa’t pinagsisigawan kung ga’no kawalang-silbi ang mga nagpapairal ng sistema sa bansa.

there’s a danger in loving somebody too much. and it’s sad when you know, it’s your heart you can’t trust. there’s a reason why people don’t stay where they are. baby sometimes love just aint enough. gandang kanta! pero hndi yan ung tugtog pagkagising ko: Hay Naku. jegz, hindi naman ung kinikita mo ang gusto ko o kailangan ko eh. quality time lang okay na. kahit manood lang tayo ng paulit-ulit na pelikula basta hindi mo ‘ko tutulugan. kahit magkape lang tau nang magkape kesa mag-marty’s. kahit magkwentuhan lang tayo sa likod, sa ilalim ng punong-duhat at buwan; hindi ung pag ako kasama mo 12 MN pa lang inaantok kn smantalang pag may gig o may praktis, alas kwatro na dilat kp. hindi ako materyosa, kwento mo lang buhay nq. ung maramdaman q lang ulit ung halaga q sau, solb nq. hindi pera jegz. hindi ako ganun.

gudnyt sa pinakamahalagang tao sa buhay ko. mahal na mahal kita. wag mong kalilimutan yan kahit san ka man dalhin ng mga pangarap mo. ang musika mo’y iyo; hindi para sa akin. namimiss ko ung kahapon natin (na nasira kakaasikaso ng kung anu-anong mga parapernalya para sa pinapangarap na bukas).

jefferson velasco, i know peoplw change. and so are relationships. i totally accept that. pero bakit naman ganyan? kung nagtataka ka kung bakit ako nagkakaganto, pwede mong basahin ulit ung txt mo. hindi ko lang kasi matanggap. ewan. sobrang pre-occupied kn ng ibang mga bagay. and i’m starting to doubt you. seriously. don’t let me doubt this relationship. and to be honest, hindi ko na kayang panghawakan yang mga pangako mo. ayoko ng away pero ilang buwan ko na rin kasing kinikimkim to. bakit kasi kailangan mo laging makalimutan ang tanging araw natin sa loob ng isang buwan? hindi na kasi nakakatuwa. di ko na kayang palampasin na lang lahat. i’ve never had an exclusive moment with you again since “i don’t know when”. tama ka. ANG TAGAL na nga siguro talaga natin. and some things just fade beyond our mortal creature control. sorry for this. but THIS is how you’re making me feel. sorry.

‘wag kang mag-alala, mahal kita. [hindi ko sasabihing 'mahal pa rin' kasi negatibo pakinggan. hindi rin 'mas mahal kita' kasi mahirap timbangin at sukatin ang isang bagay na hindi nahahawakan.] alagaan mo ang pagmamahal na ‘to. baka kasi bukas, paggising natin sawa na ‘ko. o mas masakit, ma-realize mo na lang na hindi mo na pala ‘ko mahal. mas mahalaga TAYO kumpara sa ibang mga bagay. don’t let yourself be mislead by your own dreams and fancies. okay? dito lang ako, jegz. higit sa pangako. mwah! ) <—- double smiley na yan ah.

mula ika-20 ng hulyo, 2008… mayroon na ‘kong apat na mga singsing na nagmula sa ‘yo. ‘yong una, ibinigay mo sa ‘kin habang nakasakay tayo sa jeep. kami lang kamo ni tatay meron nun sa buong mundo . pinatunaw mo lahat ng silver mo no’n at pinagawa mong dalawang singsing, tig-isa kayo ni tatay. ikalawa ung may music notes. napilitan lang tayo dun dahil nakakahiya kay cathy. nagpasukat kasi tau alinsunod sa bilin ni nanay, akala nya ibibili mo ‘ko. ikatlo ung bigay na couple ring na bigay sa tin ni nanay. pahagis mong ibinigay sakin ung kahon nun, at abot-langit ang inis ko sau. di man lang kasi iniabot nang maayos. ikaapat ung graduation gift. nasa labas tau ng gerry’s grill nun. sinabi mo ring nag-iisa un sa buong mundo dahil ikaw mismo ang nagdisenyo nun, kahit di nman nakuha nung gumawa ung gusto mong design. pero kung hihilingin ng tadhana sa kin na pumili lamang ng isa na isusuot ko’t ipakikita sa iba, malamang na piliin ko ung una. no’ng mga panahon kasi na un tayo pinakamasaya. bukod sa un din ang may pinakadisente’t pinakanakakakilig na paraan kung paano mo sakin ibinigay. more rings to come! more years to count! literal na mahal na mahal kita!

nakahiga nq, repa. i have a confession to make. alam mo ba kung bakit dati ayaw kong mag-Dubai? kasi aukong mahiwalay sau. pero… alam mo ba kung sinong nagpabago ng desisyon ko? ikaw pa rin. kasi mawawalan ako ng individual growth kung lagi lang taung magkasama. lalo pa’t abala ka na sa pagtugtog ngaun. ska nitong nakaraang mas abala ka na kesa sakin, naisip ko na dapat nga pala talaga akong mag-abroad. para sa sarili ko. para sa sarili natin. pag nakakalap nq ng work experience, we’ll have lesser frictions like this. kasi magiging busy na tau pareho. with the first person knowing that the other understands, there will be no need for feeling sorry. kaya ngaun sinasabi ko sau, i understand. don’t feel sorry all the time. wag na ring magpramis ng SPECIAL MOMENT kung wala rin naman. di na rin ako masyadong magiging assumera’t aasa nang aasa sau. baka kasi sunod nito wala nang LOVE, puro SORRY na lang.

isa ‘to sa mga natutuhan ko mula sa ‘yo: sa mga bagay na iisa ngunit pandalawahan, hindi lang ‘yong alam mong nagkakamali ka ang mahalaga. mas importante pa rin na gumagawa ka ng mga hakbang para hindi na maulit ang mga pagkakamali mo. wag ka ngang sorry nang sorry. saka na lang pagka hindi mo na ‘ulit’ uulitin. para pag nag-sorry ka, makakaasa na talaga akong kahit isang araw lang, mas mahalaga ako sa gitara mo. ayos ba? klaro? o sige, apir na tayo! para cool. magpasalamat ka sa Diyos at mahal kita kundi naku… noon pa iniwan na kita! good luck!

nga pala, you know i have nothing against you being a smoker. bago pa man ako dumaing sa buhay mo, nagyoyosi ka na. ang skin lang, hindi mo naman kailangang ipagmalaki sakin na you already quit kung hindi naman pala. kala mo naman hindi ko alam. it’s written in your breath jegz. i can fucking inhale it. alagaan at alalayan mo ang sarili mo. lagi-lagi. wala ako lagi sa tabi mo para alagaan ka tuwing magkakasakit ka. ok? random thoughts ko lang to. sige na. gudnyt. i’ll see you some other time. mga next month? dehjokelang. hehe. i miss us! i love you still. tulog nq.

maalala ko, dati tuwing aBente ako gumagawa ng mga ganung mensahe. ngaun, hindi na noh? huminto ako mula nung hindi ka na bumabati ng “happy nth month” kung alas dose. feeling ko nun d kn excited. hanggang recently lagi mo na ngang nalilimutan. dpat nga ipo-propose ko na na tuwing anibersaryo n lng tau magbatian para mas bongga at mas macelebrate natin. kaso db, hndi rin naman natin kontrolado ang panahon. kaya d q na sinabi sau ung proposal. hehe. panahon nga naman. lahat napagbabago. parang dati ikaw lang bisita ko pag bertdey ko kasi ayaw kang samahan ni kiven. hinintay mo pa mag-12 nun para kamo una kang bumati. (pero naunahan ka ni cenando nun at julian.) tapos nung debut ko, tumugtog kau. nalasing ako’t tinulugan ko kau. haha. tapos nung 19th birthday ko tumugtog ka sa bertdey ng iba. nitong 20th ko nanjan ako nung gabi na, stayed overnight, pero may tugtog k rin yata kinabukasan. basta ganun. ang pag-ibig nga siguro sa totoong buhay ay hindi fairytale. hindi ito gaya ng alak na habang tumatagal lalong sumasarap. hindi gaya ng adobo na habang tumatagal lalong nanunuot ang lasa. para pala tong ayskrim na natutunaw pag matagal nang nabilad sa araw. maong na kupas.

Mayro’n din akong mga taong gustong makita. Pero ni hindi naman ako makaalis ng bahay. Kasi feeling ko bawal at sasabihan na naman akong self-centered at kulang sa time management. Kasi feeling ko ayaw nilang nakikipagkita ako sa taong ‘yon.

Mayro’n akong mga bagay na gustong gawin, kasing carefree no’ng ginagawa ko noong college. Pero hindi ko rin magawa. Kasi sabi nila bawal at ako lang naman daw ang iniisip nila. Kasi sabi nila matanda na ako para gawin ang mga bagay na gusto ko ngunit masyado pa raw akong bata para ikatwiran ko sa kanilang alam ko na kung anong ginagawa ko.

Eh sino nga bang nagsabi sa akin na we should all live our lives to its fullest?! We’ll never know kung gigising pa nga ba ako bukas! (Pero sana naman, ‘di ba?) What I’m trying to say here is this: Can’t you just let me LIVE?

Ang dami-dami kong naiisip gusto ko na lang umiyak! Mayro’n tuloy akong luha sa magkabilang pisngi ko ngayon. Dammit!

***

Sabi nga no’ng isang kaibigan ko, “Ano ba ‘yan, Ja! Kung kailan ka nagkatrabaho saka dumami restrictions mo!” Well.. what can I say? Hindi ko naman pwedeng i-deny. Lalo lang magpupuyos ang kalooban ko sa katotohanang ang dami-daming kumokontrol sa mga locomotion ko and I HATE IT! I fucking hate it!

***

Saan nga ba nagsimula ang lahat nang ‘to?

Isipin ko…

Sa pagkuha ng trabaho!

Feeling ko pre-destined na akong mangibang-bansa. Bakit? Dahil nasa lahi na namin ‘yon. Pero hindi naman kami yumayaman. Nakatatawa ‘no? Panay nasa abroad ang mga kamag-anakan namin tapos walang-habas pa rin naming sinasabi na HINDI KAMI MAYAYAMAN! Pero ‘yon naman talaga ang totoo.

Pero hindi ako sumunod sa yapak nila. Kahit panay-panay na ang pagyayakag sa ‘kin ni Mama… wumaepek pa rin. Kasi natatakot ako. At putarages, mismong mga X and Y chromosomes na bumuo sa pagkatao ko ang walang pananalig sa pahayag kong NATATAKOT AKO. I was a fresh graduate! Wala akong matatag na experience sa pagkakaroon ng Boss. Ang pinakamalapit na karanasan ko na sa gano’n eh no’ng OJT ko lang. Alam naman nating lahat na isang malaking lokohan lang ang OJT. Isa lang ‘yong simpleng-simpleng requirement bago ka maka-graduate.

Sus na ‘yan! Eh ang panahon ngayon hindi na sasapat ang Bachelor’s Degree! Kailangan mo nang magkaroon ng Masteral (-s, mga tatlo siguro) at Doctoral (-s, dalawa)! Akala ko nakaraos na ako sa panahong kailangan kong tapatan ng pera ang edukasyon. Napakailap ng pag-unlad sa mga taong maprinsipyo.

Ewan ko, taena, ang incoherent na ng block na ‘to. Okay next one!

***

Sabi sa akin ng Lola ko wala pa raw akong alam sa pagmamahal. Wow, men! Who does? Hindi ba nga’t sa iisang bagay na ‘yan lang nagkasundu-sundo ang mga magkakatunggaling writers? Love is. Nobody can goddam explain how exactly it feels or how it makes you feel.

Pero here’s a thought. I think… somehow… I do. Mahal ko talaga siya. At hindi niyo na pwedeng alisin sa ‘kin ‘yon.

Ang totoo… super manang ako. Lalo na pagdating sa pag-ibig. Matagal akong ligawan. Sa bahay ako dapat sinusuyo. Mga tipong gano’n. May gumagawa pa ba ng mga bagay na ‘yan sa panahon ngayon. At… heto ang pinakamalupit na tanong… napansin ba ng pamilya ko na ‘yon ang panuntunan ko? Napansin ba nilang matagal akong niligawan ni Repa? Napansin ba nilang ipinakilala ko siya sa kanila habang kinikilala ko rin siya? Napansin ba nila na sa bahay ko mismo ibinigay kay Repa ang matamis kong oo?

Parang hindi. Dahil ang napapansin lang nila ngayon ay ang mga sumusunod:

1. Hindi na pumupunta si Repa dito sa bahay.
2. Hindi nakatapos ng pag-aaral si Repa.
3. Walang matinong trabaho si Repa.
4. Mukhang hindi gagawa ng matino si Repa.

Ewan ko kung defensive lang ako masyado ah? Pero heto ang counterattacks ko sa mga ‘yan:

1. Hindi na siya nadadalaw dahil ayaw niyang mapahiya kasi nga ‘yong numbers (2) and (3) ay totoo. Ang gusto niya sana hindi na siya ulit maliitin ng mga kaanak kong lalaki tuwing pupunta siya’t may bitbit na prutas gayong wala pa naman siyang matinong trabaho at hindi nila sigurado kung plantsado ba ang brief at sapatos na suot niya.
2. Wala na kasi siyang choice. Kailangan na ring mag-aral ng kapatid niya. At siya ang magpapabaon do’n. Dahil naaawa na siya sa Nanay niyang nagtatrabaho sa Hong Kong bilang Domestic Helper. Dahil, oo, nasa legal age na siya at isang malaking sampal sa mukha niyang hindi niya magawang tulungan ang pamilya niya.
3. Kahit ako gusto ko siyang tuktukan madalas kapag isinasagot niya sa ‘king musika lang kasi ang gusto niyang trabaho. Dahil kapag sa pabrika eh nawawalan siya ng buhay dahil sa sobrang pagod; wala na siyang oras para gumawa pa ng ibang mga bagay. Musika lang ang gusto niya dahil do’n siya masaya. Kesehodang magkaka’no lang ang naiuuwi niya tuwing matatapos ang isang gig. (Minsan nang nag-work ‘yang philosophy na ‘yan. Example: Chito Miranda and the rest of Parokya ni Edgar.)
4. Tarages kasi ayaw na ngang magpagupit ng buhok kinulayan pa. Mukha tuloy magbobote. Pero sabi niya Steve Tyler daw ‘yon. Fuck that rock ‘n’ roll paraphernalia! Ang sa ‘kin lang ah… pwede namang magrakenrol nang mukhang malinis kasi. Although, true, mabango naman siya… kaso kasi dre, ang haba talaga ng buhok niya eh! Ang nakakainis mas maganda pa buhok niya kaysa sa ‘kin! Dammit!

So… ayon na nga… feeling ko kailangan pa naming maghintay nang matagal bago namin sabay na matupad lahat ng mga pangarap namin para sa isa’t isa. A music library. A library (of books, of course, saka ng mga write-ups ko na rin). A photo museum ng mga pinagpipitik kong lente some time ago (ayoko ng dark room; it gives me creeps!). An art library (ng handworks niya, paintings, etc.). And a simple house. Kahit kama lang saka kainan saka pala TV at DVD oks na kami. Basta lang masunod namin mga luho namin. Maitayo lang namin ‘yang mga ‘yan solb-solb na! Kahit hindi open for public. Self satisfaction lang talaga. (Pero oo nga noh? Pwedeng i-open sa public tapos maglalagay kami ng donation boxes sa mga pinto. Please po… pambili lang ng Blu Ray Disk ng bagong pelikula ni Johnny Depp.)

Pero sa huli… ang masasabi ko… ‘yong siya lang ang makasama ko habang buhay okey na ‘ko ro’n eh.

***

Gusto kong manood ng Bridget Jones Diary Parts 1 and 2 na siya ang kasama. Habang kumakain ng Marty’s Baconette at 1.5 Liters na C2 Apple. Ngayon. Hindi dahil a-bente kundi dahil gusto ko lang siyang makasama.

Juice ko! Dalawang linggo akong magtatrabaho. Limang oras ang pagitan naming dalawa sa loob ng panahong ‘yon. Tapos isang buong araw o gabi lang ayaw pa rin nila akong payagan dahil… ako lang daw ang iniisip nila.

Thanks for killing me! This is the most bitter death I’ll ever know. Worse than any Final Destination death being concurred.

***

Sinasabing ang mga tao raw talaga ay hindi nakukuntento. Totoo. Ewan ko nga lang kung bakit.

Siguro kasi kapag ang dami mong hawak na pera saka mo naiisip na ang dami mo palang kailangang bayaran at bilhin para sa sarili mo at para na rin sa pamilya mo. Tapos saka mo na lang din maiisip na kulang pala palagi ang pera kahit gaano man ito kalaki.

Oh, ‘di ba tama ako?! Wala talagang halaga ang pera sa buhay ng tao eh. Mga kapitalista lang nag-imbento kasi ng sirkulasyon niyan to serve their greed. Na hindi kayang i-moderate kahit ni Satanas.

***

Masaya nga ba ako sa trabaho?

Honestly, oo. Biruin mo! Nagagawa kong mag-copyedit nang wantusawa! ‘Yon ang gustong-gusto kong ginagawa eh. Walang halong sarkasmo, ah?! Ang geek ko, noh? Wala eh. Sabi ko nga, “Some are born writers. But some are born editors.”

Saka okay na rin ‘to dahil napagtyatyagaan naman ng Boss ko ang minimal kong skills sa Photoshop at InDesign. Job well done nga raw ako palagi eh. (Flattered ako kahit nananaba lalo.)

Pero honestly rin, ang laki ng paghanga ko sa mga kaklase kong hanggang ngayon ay in-search pa rin sa trabaho. Dahil ayaw nilang tantanan ang local TV and radio networks. Naiinggit ako sa kanila kasi hanggang ngayon nagagawa pa rin nilang panindigan ‘yong paniniwalang sinumpaan ko (naming lahat) oras na tumuntong kami sa MassComm class rooms.

Kaya gano’n na lang din ang yamot ko sa mga kaklase ko rin na panay naman ang rant sa hirap na dinaranas nila sa trabaho nila sa loob. Sa puyat at pagod na para namang hindi namin naranasan kapag gumagawa kami ng mini indie productions noong mga estudyante pa lang kami at masyado pang mga idealista.

Sobrang miss na miss ko nang harapin ang timelines ng Premiere Pro. :’-(

***

Kung nag-abroad na lang siguro ako, ang laki na ng kinikita ko ngayon. Nasisimulan ko na rin tuparin ‘yong parts ng pangarap ko para sa pamilya ko, para sa amin ni Repa at para na rin sa sarili ko mismo. Siguro mga isang taon lang. Papatatag lang ng resume kung baga bago ako sumabak either sa Industry o sa Abroad.

It’s a matter of living up my dreams personally or living up my dreams financially.

It’s a matter of making a choice. But I’m pretty sure (just now, actually whilst typing these very words) that I won’t stay five long hours away from my roots every single day for the rest of my career life. Hindi naman kasi ako ‘academic’ na tao; artistic ako. I’m so not into name prefixes and suffixes. I am what my output is. And I won’t have to brag about how good my name was every single time I will have to sign papers. Actually, I don’t like to live JUST signing papers ang getting paid for it. I want to be in the field. Field works, I believe, make you younger and wiser.

I think I just have to save up money (lots of it) first. Then I’ll start putting up my own business; therefore keeping up my promise to my media buff friends na iha-hire ko sila kapag nagkataon. Then I’ll have my own house. With him. And will be able to help my family whenever they need me or even when they don’t ask for my help. Then I’ll be happy.

That’s only when I’ll start breathing the air of pure satisfaction. To realize that you have realized your dreams is as priceless as living your life to its fullest!

Nagsimula ito nang mag-post ang tiyuhin ko ng isang komento tungkol sa buwan na kinaaadikan ko. May kaugnayan sa mga alien at ang paglalaban-laban ‘di umano ng mga Super Creatures sa isang bahagi ng kawalan (universe). Mula noon, kabi-kabila na ang natatanggap kong blurbs tungkol sa kung gaano ka-useful ang blog ko at kung paanong kikita ako ng malaki kung pipindutin ko lang ang link na ibinibigay nila.

Marami na akong naburang naunang blurbs actually dahil paunti-unti lang naman. Saka nananalig talaga akong spams lang ang mga ‘yon dahil halos wala pa ngang nagkokomento sa posts ko dati. Ngayon, marami-rami na naman kaysa normal ang mga napapadpad sa site ko. Dito mismo. Kaya ayon… kahit sabi ng WordPress eh Spam lang ‘yon inaaprubahan ko pa rin na ma-post kasi baka mamaya totoong tao pala ‘yong nag-iwan no’ng comment sayang naman, ‘di ba?

Anyways, helpful naman siya sa ‘kin kasi feeling ko may community of readers na ‘ko kahit out of this world ang ginagamit nilang usernames. (‘Di nga kaya out of this world creatures talaga sila? At nagambala silang lubos sa iniwang komennto ng Tiyuhin ko tungkol sa battleship nila?)

Ngayon kapag walang kaugnayan sa post ko ‘yong comment o ‘di kaya naman ay walang kakwenta-kwentang blah-blah ang iniwan no’ng alien user (gaya halimbawa ng post na ito), hindi ko na lang tinutugunan. Kapag may sense or may substance naman, ayon pasok sa banga! Aprubado na nga may comment pa! Astig ‘di ba? (O hindi?! Hahaha)

*****

Ere ‘yong link no’ng post kong palung-palo sa takilya ng cyberspace: http://jamilamillar.wordpress.com/komentan-mo-naman-ako/ Hahahaha gara no’ng title ano? “Komentan mo Naman Ako”. Totoo pala talaga ang kasabihang:

Be careful what you wish for ’cause you just might get it.

Happy reading na lang sa ‘yo! Alien ka man o hindi. I come in peace! ~,~V

1. Alas sais ng umaga, gigisingin ako ng aming katulong na ubod-kupad para sabihing nasa labas ka ng bahay. Galing ka pa no’n sa trabaho, night-shift, sa ‘min ka dederetso (unannounced). Sa Jollibee Malolos Crossing ka nagtatrabaho. Nakatira ako sa Duhat, Bocaue, Bulacan. [In short, tatlong bayan ang pagitan. Isang oras na byahe. Short ka pa sa pamasahe kaya nilalakad mo na lang 'yong tatlong baranggay na pagitan mula sa babaan ng jeep patungo sa bahay namin.] Kakamadali mo, dumaplis pa kamo ‘yong hawak mong barena sa kamay mo. Nagtamo ka ng kapirasong sugat. Kako gamutin muna natin. Pero bigla kang tatakbo. Nagpunta ka lang naman talaga kamo para makita ako bago ka matulog sa bahay ninyo. At mabilis na hahalo ang katawan mo sa fog.
2. Para lang masiguro mong maayos akong makakauwi sa bahay namin, ihahatid mo pa ako gamit ang bike ninyo. Nakaangkas ako sa likod a la Koreana. Naaalala ko pa ‘yong mga reklamo mo dahil mabigat ako. Naaalala ko pa rin ‘yong mga hingal mo kapag pataas ‘yong daan. Syempre naman ma-o-offend ako. At isa lang ang maiisip mong solusyon: halik sa pisngi! ♥.♥ Tapos, kapag nasa bandang Duhat Elementary School na, ibababa mo na ako at maglalakad na lang tayong dalawa. Kasi kamo pagod ka na.
3. Mula sa unibersidad man o mula sa haybol ninyo, ihahatid mo ako hanggang sa sakayan ng traysikel. Do’n na lang. Magkukwentuhan tayo hangga’t naghihintay pa ng kasabay. Pag-andar ng traysikel, saka ka aalis mula sa terminal.
4. Mula sa haybol ninyo, kapag oras na para umuwi ako, ihahatid mo ako. Lalakarin natin mula sa inyo hanggang sa Kanto ng Joner’s kung saan naroon ang terminal ng tricycles papunta sa bahay namin. Habang naglalakad, ilalahad mo sa ‘kin ang mga wirdo mong plano para sa BUKAS natin. Kung anong gusto mong materyales, disenyo, ilang kwarto, kung anu-ano. Sabi ko nga, kahit mawalan yata ng gravity sa mundo lalakarin pa rin nating dalawa ang daan papuntang Joner’s. Kapag hindi mo ako inihatid, senyales na ‘yon na galit ka sa akin. At sasakay na lang ako ng jeep na may nangingilid na luha. Pero may isang eksenang hinding-hindi ko malilimutan. Ihahatid mo na sana ako nang biglang dumating ang paborito mong kabanda na si Aye, medyo umaambon noon at inaya mo siyang sumama sa ‘yo sa paghatid sa ‘kin. Ngunit sabi niya, “Umaambon, p’re! ‘Wag na lang.” Kaya ibinaling mo ang iyong tingin sa ‘kin sabay sabing, “Sumakay ka na lang [ng jeep].” So sabi ko, OKAY! Pero at the back of my mind minumura ko na kayong dalawa. Rock you both!
5. Nasanay ka na yata na sumasakay na lang ako ng jeep pauwi. Kaya naman ngayon, hindi na natin nilalakad ang kalye. Hindi na tayo nakikipagsayaw sa city lights. Itinatawid mo na lang ako… sasamahan sa paghihintay sa sugapang jeepney driver na humihinto sa lahat ng kanto at nakatirik na mga tao sa kalsada. Sa pagsakay ko, siya namang pagtawid mo pabalik sa haybol ninyo. Tapos!
6. Ito ang pinakamasaklap as of press time. Ngayon, ni hindi na siya tumatawid ng kalsada para samahan akong mag-abang ng hihintong jeepney. Tatanawin niya lang ako mula sa pintuan ng haybol nila. Para ba siyang bampirang takot masikatan ng araw. Nakakabwisit lang. Kaya kahit masikip at puno na ‘yong jeepney na unang huminto, wala akong pakialam. Basta ang mahalaga makauwi na ‘ko sa ‘min.
7. Siguro nga kako sa susunod kapag sinabi ko sa kanyang kailangan ko nang umuwi, tatanguan na lang niya ako. Hindi na siya tatayo man lang sa kinauupuan niya. Hindi na siya lalabas sa bahay nila. Hindi na siya tatawid sa kabilang kalsada. Hindi na niya lalakarin hanggang Joner’s. Hindi na siya tatayo sa tricycle terminal. Hindi na siya magpepedal ng bike. Hindi na siya lilitaw sa doorstep namin, unannounced. Tatango lang siya… literal. At mag-isa akong uuwi. Ginusto ko ‘yon eh, pangatawanan ko!

Naisip ko… natural lang siguro talaga sa mga lalaki na magbawas ng effort kapag naging kasintahan na nila ‘yong babaeng nililigawan lamang nila dati. Lalo na kapag tipong gaya ko na walang alam sa paghawak ng relasyon noon. Inaamin ko naman na madalas ko siyang masaktan dati. Halimbawa na lang, madalas akong makalimot sa oras ng tipanan. In short eh, madalas ko siyang pinaghihintay. Hindi ko naman alam na nakakasakit ‘yon. Kaya nga no’ng na-digest na ng utak ko lahat ng itinuro niya, bilang titser ko sa kung paano nga ba humawak ng isang relasyong gaya nito, eh naging maayos na kami. Ngunit hindi nagtagal, siya naman ang nagbago. Sabi ko nga sa kanya sa isa sa aming mga engkwentro, nasa application stage na ako ng lahat ng itinuro niya. Practicum, kumbaga. Nang bigla naman, at wala man lamang pasabing binago niya ang aming curriculum. Panibagong adjustment stage na naman.

Sabi naman niya hindi ko na kailangang mag-adjust dahil nagagawa ko na ‘yong part ko para sa AMIN. Siya naman daw ngayon. Siya na lang. Pero naisip ko, ngayon-ngayon lang, na ang adjustment pala ay hindi one-way. Dahil nag-a-adjust ka rin sa kapareha mo habang nag-a-adjust siya. Simply put, habang pinipilit niyang ituwid ang baluktot, pasensyoso kang naghihintay kung kailan matatapos ang LAHAT ng ito. (Am I making sense?)

Dati kasi sa tuwing nagkakaroon kami ng hindi pagkakaunawaan eh pakiramdam ko lagi ako ‘yong mali. Lagi niyang ipinamumukha sa aking ako ang mali. Ako naman si sorry. Ngayon naman, siya na ang sablay. Ewan ko ba kung bakit hindi ko pa rin makuhang magalit sa kanya na gaya ng nagagawa niya sa ‘kin noon. Katangahan bang matatawag ito o sobrang kabaitan lang? Oh well, either of the two, gusto ko pa ring ipagdiwang ang isang pagkakataon na ‘to sa buhay ko. Finally, I’ve made my point! ‘Yang talaan na ‘yan na nabasa niyo sa itaas ay nasabi ko sa kanya nang harapan. In full details! At ang nasabi na lang niya, na nagpapalakpak sa aking mga tainga: “Talo ‘ko do’n ah! Wala akong pambala.”

Yeahey!

Ang kaso mo, mula nang mag-usap kami tungkol sa effort niyang pabawas, barely 2 weeks ago… wala pa rin akong maramdamang pagbabago. Ewan ko. Siguro nga hindi gano’n kabilis na darating ‘yon. So… maghihintay na lang ako? Hayaan mo na. Sabi nga ng kaibigan ko sa ‘kin dati, “Kung ayaw mong bitiwan, patawarin mo na lang.”

***

Sabi niya… kapag daw naririnig niya ‘tong kantang ‘to, parang naaalala niya ‘yong mga naunang araw namin. Sa Mini Forest. Para nga raw naaamoy pa niya ‘yong simoy ng hangin. Natatakot daw siyang baka hindi na niya kayang ibalik ‘yong gano’n kasarap na pakiramdam. Inaamin ko, nasaktan ako. Para na rin niyang sinabi na nabawasan na ‘yong pagmamahal niya sa ‘kin. Na hindi na siya masaya. Na sa pagitan naming dalawa, nagbago na ang lahat at hindi na maibabalik ‘yon sa dati ng kahit anong magandang kanta.

Related pa rin ito sa topic. Ikukwento ko na rin. Nagpapatugtog kasi ako sa cellphone. Narinig niya. Ta’s nando’n na rin lang ikinuwento ko na ‘yong istorya ng kanta. Sa matinong kantang ito ni Lady Gaga, mayroon ika siyang minamahal. Ipinagtatanggol niya ito sa kanyang mga kaibigan kapag sinasabi nilang, “Wag ka na d’yan! Sablay ‘yan!” Ngunit, dumating ang isang pagkakataon sa pagitan nilang dalawa ng karelasyon niya kung kailan unti-unti nang sumasablay si Guy. Siya namang may nakilalang panibago si Gaga. Kaya, in short, natapos na sila! Boom! Mangiyak-ngiyak si Repa nang ulitin niya ‘yong pamagat no’ng kanta. “Nothing Else I Can Say,” ika. Pakiramdam ko, nanalo ako!

Pero joke lang ‘yon. Dahil ang totoo, ako pa rin naman ang talo.

“H’wag mong isiping madali lang ang umibig. ‘Pag tunay nang nadarama’y mabibigo ka rin.”

(Itutuloy…)

Mamaya na kwento tungkol diyan, ere muna:

Bad trip ako kay Repa kasi wala na siyang oras sa ‘kin. ‘Yon naman eh sa palagay ko lang. Observation na walang halong bias (kahit sa sarili kong emosyon mismo).

Niliteral ko ang cold shoulders unintentionally. Ang dami ko nga kasing academic failures ngayong academic year, ‘di ba? Nakwento ko naman na ‘yon sa iba kong entries. Wala akong maiuuwing academic award sa graduation. Hindi ako ang napiling Outstanding University journalist of the Year sa kabila ng pagiging Editor-in-Chief ko. Hindi nakapasok sa screening ang entry ko sa Video Festival ng College namin. Re-defense pa ako sa thesis. Pero parang sa mga panahong ‘yon hirap akong makipagkonek sa kanya. Sinusubukan kong magkwento pero parang pre-occupied siya ng mga ibang bagay. Palagi niyang hawak ang kanyang mga gitara. Take that, MGA GITARA. May acoustic, may electric. Sige ang zifra. Ako naman, OPng-OP na. Hindi ko naman siya makuhang awayin kasi… ewan ko nga ba. Hindi ko siya kayang awayin talaga. Ako rin kasi ‘yong nahihirapan. Pataasan pa man din kami ng pride. (Teka, ‘di ba kapag nagtimpi ka ng galit out of love para mo na ring nilulon ang pride mo? Oh well! Gano’n na nga siguro.)

Mabalik tayo sa kuwento, ayon nga matapos ang matagumpay naming muling pagsalang para depensahan ang aming thesis, sige ang text niya. Wala naman kasi akong load kaya hindi ko siya masagot. Sinubukan ko siyang sendan ng mensahe gamit ang luma kong chikka account, pero hindi niya yata natanggap ‘yong mensahe kasi may halo nang panunumbat at umiigting na pagka-miss ‘yong mga sumunod niyang mensahe. Nakitext ako sa natutulog kong Papa, ngunit hindi nag-send. Wala na nga akong nagawa kundi magpa-load kinabukasan.

Sabi ko natural, sorry. Gano’n, ganyan. ‘Di naman kami nag-away kasi ngayon (kumpara dati) mas inuunawa na namin ang isa’t isa. May tugtog pala siya nang gabing ‘yon sa Valenzuela. Nag-aya siyang manuod kami ng Once Upon a Time in Mexico bukas (Sabado). Fan kasi kami ni Johnny Depp. Pero kako, nai-schedule ko na ang editing namin ng thesis sa araw na ‘yon. Kako kailan ba siya sunod na pwede? Update na lang daw niya ako kasi may tugtog pa ulit siya sa Lunes sa Monumento naman. So kako sige, deal na sa Sabado, kakanselahin ko na lang editing namin at i-reschedule na lang ‘yon sa Linggo. CALL na. Alis na raw siya’t may tugtog pa. Kako sige gigisingin ko na lang siya bukas kung sakaling tulog pa siya.

Si Repa ‘yong tipo ng tao na walang sariling cellphone at walang Facebook, Twitter o Friendster account man lamang. Meaning, lagi akong walang ideya sa blow-by-blow happenings sa gigs niya o sa praktis nila ng banda. Lagi lang naming pinanghahawakan ang flash updates ng isa’t isa bago matulog gabi-gabi. Nakikiteks lang siya sa cellphone ng tatay niya. Smart sila, Globe naman ako. Kaya hindi na rin ako nahilig sa pag-a-unli nang hindi kailangan kasi wala naman akong iteteks na iba.

Kinabukasan, nagising ako ng 9 AM. Naghanda na ako kaagad. Kaso mo, dumating sa bahay ang lola ko at nagpapaturo na naman ng kung anik-anik sa internet. You know like Lola Techie. Na-delay ako. After lunch na ako nakaalis. Papasakay na ako ng tricycle nang biglang may tumawag, sinagot ko, si Repa pala. Tinatanong na niya kung natuloy ba ‘yong thesis ko kaya wala pa ako sa bahay nila. Kako hindi, papunta na ‘ko.

Pagdating ko ro’n sa kanila naliligo siya. As usual, nakipagkwentuhan ako sa kanyang utol. Masaya naman. Kaso deep inside alam kong may inis pa rin akong itinatago sa kanya. Pilit ko na lang itinatago para kako wala nang problema. Para cool na.

Paglabas niya sa paliguan, ayon, bili siya kaagad ng meryenda. Salang ng pelikula. Tapos inantok. Naghiga-higa, kwento-kwento, tumayo rin kaagad at nagluto siya ng noodles. Maisipan kasi niyan, maisipan. Lalo sa pagkain! Mahilig siyang magluto at mag-eksperimento sa pagluluto. Isa na rin siguro sa mga maituturing kong rason kung bakit ko siya maipagmamalaki sa lahat ng tao.

Dumating na ang hapunan. At natapos. Nanunood kami ng TV nang bigla niyang maisipang magluto no’ng ipinalatastas na scrambled egg with mayonnaise. Kaso, kasabay ng pagbili sana niya ng ingredients eh siya namang katok sa bahay nila ng isa sa mga kabanda niyang lagi kong kinaiinisan. Siguro kasi ‘yong si Aye ang pinakamalapit sa puso niya pagkatapos ng gitara. Gano’n kaliteral. Ayon, makikiluto sana ako kaso paglabas ko, nakita kong nakabili na si Aye ng Red Horse. Isip-isip ko lang, wala na naman. Wall flower mode ulit ako nito for sure. Dali-dali akong pumasok sa loob.Pagkatapos niyang magluto, ipinasok niya sa loob ‘yong scrambled egg at mga tinapay.

Repa: Kain na kayo!

Ako: —

Repa: Saglit lang ako, ah?

Ako: WHATEVER!

Repa: Kain na kayo. (Tunog-galit na)

Ako: —

Repa: (Lumabas ulit at isinara ang pinto)

Ako: Sige na Giezel, kain na.

Giezel: Hihintayin pa ba natin si Kuya?

Ako: Ewan ko!

Ipinagpatuloy namin ni Giezel ang panunood ng TV. Pero hindi na ako makapag-focus. Si Giezel na alam ko namang alam niya na naiinis na talaga ‘ko eh sige lang ng pang-aaliw sa ‘kin. Nililibang niya ako ng jokes. Umepek naman. Tapos, maya-maya pa, sumilip si Repa sa pinto.

Repa: Oh, bakit ‘di pa kayo kumakain?

Ako: —

Repa: Kainin niyo na, lalamig pa kasi, ‘di na masarap. (Kinakalabit ako gamit ang malamig niyang kanang kamay)

Ako: —

Repa: (Umalis)

Giezel: Ja, kain na, Ja.

Ako: Sige lang.

Giezel: Titirahan pa ba natin si Kuya?

Ako: Ewan.

Giezel: Tinatanong pa ba ‘yon? Malamang, oo!

Natapos na kaming kumain. Natapos na rin ang Comedy Bar pero wala pa rin siya. Nakatulog na ‘ko nang ‘di ko namamalayan. Basta nagising na lang ako bigla na patay na ang TV at niyakap na niya ‘ko. Todo-react naman ako at binato siya ng unan. Sabay talikod at aktong matutulog ulit. Nakarinig ako ng buntong-hininga.

Repa: Tara nga rito.

Ako: Ayoko.

Repa: Halika, mag-uusap tayo.

Ako: (Obey)

Nagpunta kami sa kusina, kinuha niya ‘yong itinirang midnight snack para sa kanya. Nag-CR ako habang nagtitimpla siya ng milo. Paglabas ko sabi niya do’n na lang daw muna ako sa may likod, do’n kami pupwesto. Sunod naman ako.

At nag-usap nga kami. Masinsinan. Totoo na talaga ‘to. Mas mature. It has been almost three years and I won’t let this shit slip away.

Isang mabilis na pasada na lang. Sinabi niyang hindi niya kasi maiwanan si Aye dahil may problema sa pag-ibig. Hindi ko na pwedeng ikwento pa ‘yon dito. Alam ko naman kako ‘yon. Ang akin lang… sabay singit niya nang, alam din naman daw niyang nangako siyang AMIN ang araw na ‘to. No’n nga kasing ‘di ko siya tineks no’ng makaraan ng defense eh inakala niyang sinasadya ko ang hindi pagpaparamdam dahil sa kawalan niya ng panahon para sa amin. Tapos ayon, nagkwento na siya ng mga usual na kwentong gaya ng praktis nila at mga tugtugan sa kung saan-saang bar… na medyo matagal-tagal na rin niyang hindi nagagawa dahil nga abala na siya ngayon.

Inalok niya ako ng milo. Kako ayoko. Sabi niya sige na raw, peace offering na raw niya sa ‘kin ‘yon— na ipinagtimpla niya ako ng milo. Magtitimpla na lang daw siya ulit ng para sa kanya. Kako, ‘wag na, share na lang kami. Ngumiti siya nang malaki at sinabing, “Sige.”

Tapos bumanat ako, maglaro kako kami ng assessment sa isa’t isa gamit ang starting phrase na “Hindi ka na katulad dati kasi…” At natawa siya. Game daw.

Sabi niya hindi na raw ako katulad dati kasi ngayon ako na raw ‘yong mas may oras para sa aming dalawa, samantalang dati raw kasi, it’s the other way around. Sabi ko naman, ‘yon nga, pakiramdam ko wala na siyang oras sa ‘kin ngayon. Pakiramdam ko rin hindi na niya ako kayang hintayin. Sinabi ko ring hindi na rin siya nagkukwento sa akin ng mga nangyayari sa mga lakad niya. At, hindi na niya ako isinasama sa gigs niya ‘di katulad dati. He even rejected my offer na sumama na lang ako sa band rehearsal sa studio nila.

At narito ang mga eksplenasyon.

Pinagsalo ko na kasi halos isa rin naman ang tinutumbok naming dalawa. Dati raw kasi, siya lagi ‘yong naghihintay sa aming dalawa dahil ako raw lagi ang mas abala. Campus journalist ako at siya nama’y simpleng mag-aaral lamang. Ngayon daw, ako na ‘yong nagkaroon ng mas maraming bakanteng oras na pwede kong ialay para sa ‘ming dalawa. Inaamin naman daw niya noon na siya ‘yong mas madalas na nagtatampo, pero ngayon daw nauunawaan na niya lahat ng sinabi ko sa kanya noon tungkol sa pagiging abala ko. Na oo, hindi naman daw porket wala na siya masyadong panahon para sa ‘min eh nakakalimutan na niya ‘ko. May mga bagay lang talagang kailangan naming gawin hindi lang dahil sa gusto namin ‘yon kundi dahil gusto naming maging proud kami para sa isa’t isa. Ngayon lang daw talaga niya mas nauunawaan ‘yong sitwasyon naming dalawa noon kasi nga, nabaligtad na.

Aniya, noong ako ‘yong nagpapakahirap akyatin ang summit, naglalakad pa lang siya sa kapatagan. No’ng mga panahong ‘yon eh ako ang mas abala at mas hirap sa mga gawain samantalang siya naman ang madalas magtampo. Ngayon, ika, nasa tuktok na ako— habang siya nama’y papaakyat pa lang para sundan ako sa itaas. Kaya siya naman ‘yong mas abala ngayon at ako naman ang mas madalas magtampo.

Hindi na niya ako kako kayang hintayin. Sabi niya, kanina pa nga raw madaling araw niya ako hinihintay na dumating. Alas kwatro ng umaga na siya dumating galing sa gig. Nagising daw siya ng alas diyes. No’n daw hindi pa ako dumarating inisip daw niyang natuloy na ako sa thesis. Wala raw si Tatay sa bahay kaya raw hindi niya ako maiteks. No’ng mahanap naman daw niya si Tatay sa labas, tiningnan niya baka ika nagteks na ako o ano pero wala. Kaya raw itineks niya ako, pero ‘di nag-send kasi wala rin palang load. At nakakita siya ng mateteksan, sabi ng Tito niya sige raw tawagan na niya. Touched naman ako. Dagdag pa niya, inubos nga raw niya ‘yong kinita niya kagabi para sa ‘kin sa araw na ‘yon eh. Wala na tuloy siyang panggastos sa next gig. Nakunsensya naman ako.

Sabi ko, bakit naman dati isinasama mo ‘ko kahit na diyan ka lang sa tabi-tabi tutugtog. Bakit ngayon, nag-o-offer na nga ako siya pa ‘yong tumatanggi! Sabi niya, ayaw raw kasi muna niya akong isama hangga’t hindi pa big time ‘yong gig niya. Dapat daw makita kong maraming nanunood sa kanya at marami siyang napapasaya. Kapag gano’n na raw ang eksena sa mga tinutugtugan niya isasama naman daw talaga niya ‘ko. Depensa ko naman, small time o big time man na gig, pareho lang sa ‘kin ‘yon. Dahil ang ipinunta ko naman do’n eh siya.

Sabi niya, ako raw ba kapag maglo-launch na ako ng sarili kong libro at wala pang singkwenta katao ang dumating, iimbitahin ko pa raw ba siya? Kako, oo naman! At least kako madaragdagan ng isa ‘yong manunood sa launching ko! Sabi niya, sinasabi ko lang daw ‘yon kasi wala ako sa sitwasyon. Sabi ko naman, ‘di rin! (And I mean it!)

Hiniling niyang hinatyin ko lang daw siya. Wala na raw kasi siyang ibang paraan para makahabol sa ‘kin eh. Gusto niya raw matupad namin ‘yong mga pangarap namin. Pero wala naman daw siya bachelor’s degree para magawa ‘yon; eh ako raw abot-kamay ko na. Ayaw naman daw niyang magtrabaho sa mga pabrika kasi nahihirapan lang siya. At isa pa, mas malaki raw ang kikitain niya sa pagtugtog kung magiging regular na sila. Hintayin ko pa raw siya nang kaunti. At nauunawaan ko.

Sabi ko pa sa kanya, ngayon na lang ulit kami nakapagkwentuhan nang gano’n! Samantalang dati ‘yon lang ang bumubuhay sa aming dalawa. KWENTO— sa teks, sa tawag, sa bahay namin, sa bahay nila, sa prayer meeting, sa university, sa jeep habang bumabyahe, sa band rehearsals, battle of the bands at gigs. Kako na-miss ko ‘yon. Ngiti lang siya.

Nang magkaayos na kami, napagpasyahan na naming matulog. Isa pa, alas tres na ng umaga!

Nang mahiga na kami, tuloy pa rin ang kwentuhan. Sabi ko, napanood ko sa isang pelikula [Hachiko: A Dog's Story], tinanong no’ng tatay ‘yong manliligaw ng anak niya: “Do you love my daughter?” Sagot nama si pogi, “Yes, Sir! I really love her!” Bwelta ni erpat, “Good! You have to remember that during the bad times!”

Ngiti lang si Repa.

Tapos ayon, nasabi ko na rin na dati tinanong niya ako kung gaano ako nagtitiwala sa kanya. Kako taos sa puso kong sinagot dati ‘yong tanong na ‘yon nang, “100 percent!” Pero sabi niya no’n na bawasan ko na ang pagtitiwala ko sa kanya. Na dapat nagde-demand ako na magsabi siya sa akin kung nasaan ba siya o kung sinu-sinong mga kasama niya. Kasi kapag may hawak na siyang gitara, nadedemonyo na siya. Na kayang-kaya niyang makuha lahat ng babaeng matipuhan niya ora mismo (na sobra namang totoo! Alam ng mga nagbabanda ‘yan at ng mga kasintahan ng mga nagbabanda).

Tapos nagbuntong-hininga siya… sabi niya may sasabihin daw siya pero sikreto lang daw namin. Buntong-hininga ulit. No’n daw nakaraang nag-ensayo sila sa studio nila sa Bocaue, may isinamang babae ‘yong Manager nilang Canadian. Maganda raw at seksi ‘yong dalagita. Ligaw daw ‘yon no’ng manager nga nila at isinasama nga sana sa banda. Tapos, sinubukan nilang mag-jam. Kaso mo, pagkaraan daw no’ng session ayaw na raw isama no’ng manager ‘yong babae sa banda nila Repa kahit pa gustong-gusto na sana no’ng bata. (At nakatunog na ako sa susunod niyang sasabihin.) Nag-inuman daw sila, at tumabi sa kanya ‘yong dalagita. Hinalikan raw siya nang dalawang ulit do’n mismo sa kinauupuan nila. At isa pa sa hindi-ko-na-maalala-kung-SAAN-‘yong-sinabi-niya kasi tumalon na sa inis ‘yong puso ko at naramdaman kong nag-init ‘yong paligid ng tenga ko.

Ako: Hmp! (Tunog-iiyak at may mapanuyang mga titig na nagsasabing anong-ginawa-mo?)

Repa: Hindi ako… siya ‘yon eh! Hindi ko siya inano, syempre. Nagalit nga sa ‘kin si Manager eh.

Ako: —

Repa: Ano ka ba? Hindi ko kailangan no’n, noh! Mag-aaway na nga kami ni Manager, pati tayo mag-aaway. Ibinigay nga sa ‘kin ni Manager ‘yong number no’n eh, nasa tissue, nilagay ko lang sa bulsa ko tapos nawala na. Buti na lang!

Ako: (Tumitig nang mas masama)

Repa: Saka kahit naman makita ko ‘yon eh hindi ko pa rin naman ‘yon gagamitin. Sayang lang oras ko. Mas gusto kong kasama sila Giezel at Axl.

Ako: (Nakatitig sa kawalan)

Repa: Saka isipin mo, mahihirapan lang akong itago sa ‘yo ‘yon. Syempre, kapag ako nambabae hindi pwedeng hindi ko ipangakong ipakikilala ko siya sa pamilya ko. Eh pa’no ‘pag sakaling magkasabay kayo? Saka kapag dinala ko dito ‘yon, ano na lang iisipin nila Tatay? Nina Giezel? Ng mga tao rito? Saka hindi naman ako babaero.

Ako: ‘Yon ang dahilan kung bakit ayoko sa mga kabanda mo eh, kasi alam kong kukunsintihin ka nila kagaya ng ginagawa mo sa kanila.

Repa: Talagang kukunsintihin ako ng mga ‘yon. Pero hindi ko naman gagawin sa ‘yo ‘yon, eh. Wala ka bang tiwala? Buti nga sinasabi ko ‘to sa ‘yo ngayon eh. (Nakapikit na) Mahal lang kita talaga.

Ako: (Natigilan) The Last Kiss! [referring to a movie] (sabay talikod sa kanya)

Repa: (Yumakap) Tara nga rito… humarap ka sa ‘kin.

Ako: Naiinis lang kasi ako sa sarili ko. (Naiiyak na) Kasi dati akala ko kilala ko na ang sarili ko. ‘Yon pala hindi ako ‘yong akala kong AKO. Sablay ako sa acads; sablay ako sa journalism; sablay ako sa video fest; sablay ako sa thesis… Dati sure na sure akong wala kang makikitang babae na mas higit sa ‘kin kasi nga achiever ako.  Saka nga ‘di ba ayaw mo sa bobo? Eh ngayon? Wala na akong maipagmamalaki sa ‘yo! Pa’no na lang kung may iba kang makitang mas higit sa ‘kin?

Repa: Ako rin naman walang maipagmamalaki, ah? Parehas lang tayo. (Yakap nang mahigpit) Masaya nga ako pareho na tayong talo, eh. At least pantay na tayo ngayon.

Ako: (Convinced, at napayakap na lang din)

Repa: At least ngayon, hindi na tayo complementary…

Ako: (Nagulat at nagtaka… baka kung ano nang sunod na sabihin niya)

Repa: …compatible na tayo! ♥

—–

Ako: Sinu-sino pa mga babaeng nagkakagusto sa ‘yo? Sa Sterling dati? Sa isa mo pang banda?

Repa: (Inisa-isa ang mga pangalan ng mga malalanding bruha)

Ako: (Nagulat sa dami ng mga babae at sa dami ng mga tamang suspetsa)

Repa: Alam mo ba kung ilang beses na ‘kong nangaliwa mula nang maging tayo?

Ako: (Nabingi) Ano???

Repa: Alam mo ba kako kung ilang beses na ‘kong nangaliwa mula nang maging tayo?

Ako: Ilan?

Repa: Wala. (Yakap ng mahigpit. Natulog na.)

Ako: (Nakatulog habang pinagmamasdan siyang matulog)