illegally legal part 3 Agosto 21, 2008
Posted by lunatica in journal.Tags: illegally legal, jamila millar, love
add a comment
hui, grabe. nikakabahan na ‘ko. one midnight, (nalimutan q ung date haha) tumawag ‘yong lolo ko sa house. [mind you, sa cellphone siya tumatawag ngayon kasi ang bonggang-bonggang digitel na 'yan dalawang buwan mahigit na kaming walang linya. nagbabayad naman kami ng tama, tinotopak lang talaga 'yong system nila. kainis, 'di tuloy ako makapag-internet sa bahay. nasa computer shop lang ako ngayon.] going back to the story i am to tell you, deh ayon nga,
lolo ni jaja: ‘yang apo mo may boyfriend na.
lola ni jaja: oh, pa’no mo nalaman?
lolo ni jaja: wala kang maililihim sa ‘kin “lola ni jaja”
lola ni jaja: *halakhak*
lolo ni jaja: natawa ka pa!
lola ni jaja: iba ‘yong boyfriend niya ah, hindi ‘yong nakilala mo.
lolo ni jaja: oh, iba pa ba ‘yon?!
lola ni jaja: oo, kaibigan lang niya ‘yong nagko-computer na ‘yon!
lolo ni jaja: eh akala ko boyfriend na niya ‘yon!
lola ni jaja: kaibigang lalaki lang niya ‘yon… sa english boyfriend…
lolo ni jaja: ah, gano’n na ba ang mga kabataan ngayon?
*haay, ang corny mag-joke ng lola ko, noh?*
nararamdaman ko na ‘to… kakausapin niya si repah pag-uwi niya ng bansa (OFW kasi ang lolo ko).
what else can i say, so much for that. just wait for illegally legal part 3.2, and illegally legal part 4 (papa edition).
thanks for reading illegally legal (lola edition) and illegally legal part 2 (mama edition).
I am Gundam Agosto 21, 2008
Posted by lunatica in journal.Tags: gundam, jamila millar
1 comment so far
There are lots of robots in town, but only one among them captured the heart of a real man… GUNDAM!
I remember one midnight, he told me a story of his childhood. Yes, he confessed that he was so much fascinated with robots. When he was a kid, his family would go to super malls to unwind; after a while, his parents would lose track of him. To cut the long story short, in cases like this his parents already knew what to do and where to go. They already knew that their son will just be roaming around Toy Kingdom to look for his favorite gundam. And they were never mistaken.
As he grew, his fascination about gundam never faded. But, since he has no enough money, he’d be spending few of it to buy some other robots. Even as a grown-up, he admits that he always plays with his toys, clashing, crashing them as if they were on a real robot fight. Still, he feels that something must be wrong; something’s missing. Gundam, oh gundam!
He did save his money and after a couple of months had bought one. That precious, pricey, assembled gundam… he had one at long last! After assembling the parts of his precious toy, he let it stand on his corner of robot-collectibles. He looked at it; and he loved it. A feeling of fulfillment filled his atmosphere and he never wanted anything anymore. A feeling of contentment, to exactly describe it. He wants to play. So he handed his old robots… clash them, crash them; and his gundam? It was just standing on his corner, idle. He never wanted it neither to be broken nor to be scratched. He wanted his gundam to stay as beautiful as it was like before. He never wanted to hurt his favorite robot.
“Oh, that’s a good story, hehe,” I commented.
He suddenly pinched my left cheek, I hyperventilated (I always do whenever he’s touching me), “Haay naku, Jaja! Alam mo, parang gano’n ang istorya ko sa ‘yo eh. Silang lahat ‘yong pangkaraniwang robot lang na madali kong nakuha. Ikaw, kasingganda, kasingmahal mo ‘yong gundam! Hindi kita gagalawin kasi kahit titigan lang kitang ganito masaya na ‘ko.”
I laughed my heart out, I must be gundam. I am his gundam.
An e-mail made me cry… Agosto 14, 2008
Posted by lunatica in journal.Tags: jamila millar, OFW
1 comment so far
| My Mom e-mailed me…Pinoy sa Likod ng Kurtina | |
| Over a thousand Filipinos arrive in Dubai every month. And why not? Literally, the sun shines here all year round; prosperity is in the air; and it’s a place where people have reasons to dream of waking up in the morning as millionaires or with kilos of gold on their lap! Yun nga lang, habang hindi pa nangyayari yun, iba ang nakikita ng maraming Pinoy pagdilat nila sa umaga — kurtina! Betcha by golly wow! Paano ko ie-explain to fascinated Pinoys back home our living condition here! Noong una akala ko isolated cases. But with the skyrocketing apartment rents in this City of Gold, such conditions are becoming the norm. Sideways…sidesteps Hindi yan dance step. That’s the latest move ngayon sa mga sharing flats. Sa sobrang liit ng space, patagilid ang galaw. Kaya minsan, mga ka-flatmates, hindi na magkakitaan. “Hoy, where have you been, ba? Hindi ka na umuuwi sa flat!” Kasi nga lagi silang naka-sideview! Warning: Smoking is dangerous to your room. Hindi health reasons ang dahilan bakit bawal magyosi, no! Ang styrofoam kuya! Yes, naunahan ng Pinoy ang IKEA sa innovation na yan — Yes, styrofoam walls, styrofoam doors, styrofoam room. Di ba nga naman, styrofoam keeps you fresh! Para kang gulay, o kaya ice candy. Pero siguro mas feel mo minsan na ‘tuna’ ka, o di kaya ’sirena’ kung feel mong si Claudine ka. “Ate, di ba fire hazard yan?” “Anong fire ka dyan? Rent ang mas nakakamatay dito!” “Illegal ang partitions sa Dubai. At least ang styrofoam, pag nagkahulihan, mabilis sa baklasan. Gets mo?!!!” “Yes, Ate.” Therefore, ‘no smoking’: ang sirena baka maging daing! Burj Al ‘Cupboards’ Hindi lang Emaar Properties ang may ‘K’ na magtayo ng skyscrapers? Haven’t we heard, the Philippines is a major supplier of architects in Dubai ? In other words, nasa dugo natin yan! Kaya ba ng Arabong gumawa ng rooms out of cupboards, luggages and shoe boxes? Dati sa airport lang bida ang mga luggages, ngayon multi-purpose na: dividers na rin sila — para ang isang kwarto maging lima! Pampataas sila sa mga cupboards kasama ng mga shoe boxes na pinaka-antenna. Siyempre, the taller the better — you keep your neighbor’s eyes away. Now Showing Pagpasok ko ng flat, akala ko sinehan, ang daming kurtina. Mga kuarto pala. Pero ang cute, cinematic!!! Parang barangay, complete with eskinitas. Kada bukas ng telon, parang movie — sari-saring life. May natutulog, may nag-eemote, may nka-curlers, may nakasimangot. Sa panlimang kurtina, may nag-totong-its, sa pang-anim, may naggugupit. Ang gandang movie, di ba? “Ang Pinoy sa Likod ng Kurtina!” Paraisong Kurtina Ayyy! Our Paraisong Kurtina. It can make you laugh, it can make you cry. Be proud of our Paraisong Kurtina. It exists because we’d rather send our money home than spend more for our comfort. Within its walls, lies our desire for a little privacy, our groans, our tears, our dreams, our struggle for some little savings. My curtain says a lot. It says, “I have saved again, inay; I’ll be able to send money next month.” Dream mo pa bang pumunta ng Dubai ???? Mag isip-isip…. |
|
| I, then realized that it was just a forwarded msg… and that simple msg strike into my deepest thoughts… somebody commented:
nakakatuwa naman to..nakakatuwa kasi totoo (kahit nde ko naranasan first hand)..
akala ng mga asa pilipinas pag OFW ka pinupulot lang ang pera..di nila alam na malaking sakripisyo ang katumbas ng pagpapadala ng pera sa kanila..at kapag nde nagkasya ang padala at humingi pa ng dagdag, akala nila ganun din kadali hanapin ang ipapadala samantalang kalahati pa lang ang tinatakbo ng bwan..pano na yan? nde nila naiisip yun kasi kandakumahog din tayo sa paghanap ng paraan pano makapag padala..kesehodang mangutang (uli) o mag part-time (kahit pagod na pagod ka na) basta maibigay lang sa kanila ang hinihingi nila..so, wala talaga silang idea mahirap kitain ang pera kasi isang ungot lang nila syempre matitiis ba naman natin sila? pano ba ang buhay sa dubai? masaya naman e..basta kelangan matibay loob mo at bukas ang pag iisip mo..or else lalamunin ka ng sama ng loob..haha! nde naman..eksaherado nato..masaya talaga..masayang kagat kagatin ng surot..kasi naman usong uso ang surot sa dubai! charge to experience na lang..masaya din makisalamuha sa iba’t ibang tao na me iba’t ibang mentalidad at galing sa pananalita..di pede masyado magaling mag ingles..kung sa pilipinas uso ang palaliman ng vocabulary, ay sa dubai, tanggalin mo na ang articles, prepostion, conjuction..itira mo na lang ang noun at verb para magkaintindihan kayo! excited pa man din ako nung una kasi mapa praktis ko ang ingles ko..nye..nde rin pala..ingles barok ang kinalabasan.. ano pa ba?maraming kwento..nde sapat ang isang pahina..pero masaya talaga kasi me baskin-robbins (nakaka miss huh! shef!)..sa pinas kasi tinanggal na nila matagal na..yung value pati ng pera mo malaki..sa dubai kagaya ng sa ibang bansa pag nagtatrabaho ka, mabibili mo ang mga luho mo..yung dating inaasam mo lang nung asa pinas, ayan posible na…laptop! bagong cellphone kada me bago ring labas! damit! zara, topshop, mango, debenhams..kahit ordinaryong empleyado ka lang sa dubai, carry mo lahat bilhin yan..andali rin umutang sa dubai..parang pinamimigay ang pera..pati credit card pedeng meron ka iba-ibang bangko, 3 klase bawat isa..san ka pa..at ang credit limit! nakakalula naman talaga..kaya naman walang habas din ang paggastos..nakita mo na lang lampas leeg na utang mo..ang saya! ilan lang yan sa kwento ng buhay ng mga pinoy sa dubai..katiting pa lang yan..pero sa totoo naman talaga masaya ang mag trabaho sa dubai..although maraming sakit ng loob, maraming hirap din ang kailangan mo tiisin pero sabi ko nga charge to life experience..after all, what is life kung walang spice? di ba? well, para sa iba na nde maka relate, kasi me ibang mga tao na talagang swerte sa dubai at madali ang life nila..good for you people..para naman sa atin who are leading ordinary lives in dubai, pano ba? keep up the good work? hahaha! God bless na lang…konting tiis pa at matuto tayong mag ipon… - lila By the way, my Mom’s an OFW in Dubai.
|
wala akong maisip na magandang maisulat ngunit magsusulat pa rin ako! Agosto 7, 2008
Posted by lunatica in journal.Tags: jamila millar, manunulat, pagsusulat, sulat
add a comment