La Lunatica

I’ve been stranded in Baguio (for one whole day) and in Hagonoy (overnight) just because of Ondoy.

Well, umpisahan natin ang kuwento kung paano nga ba ako napadpad na naman ng Baguio kahit ‘di pa naman tag-araw. Dumalo kasi ako, kasama ng dalawa pang kapwa campus-editors, sa OSSEI na ginanap sa Hotel Supreme. Kung ano nga ba ‘yong OSSEI eh hindi ko na maalala. Basta, national seminar-workshop iyon. Okay naman, kaso yamot lang ‘yong isang speaker. Lumilipad kung saan-saan ‘yong topic. RIGHTIST kasi siya bukod sa kahawig pa niya’y isang komedyana. Ewan!

Funny Expiriences:
1. Kape… Alak. Unang gabi, Sep. 24, nakaramdam kami ni Aix ng matinding pangangailangan ng kape. ‘Yong murang kape. Hindi ‘yong mapapamura ka sa presyo’t hindi sa sarap! Sa paghahanap ay nakasalubong kami ng isang matandang lalaking lasing (umaapaw ang adjectives, haha) at nang tinangka na naming lumihis ng daan ay siya namang habol niya sa amin. Nag-unahan ang kanan at kaliwa naming paa sa pagtakbo paakyat. Diyos ko, ang lakas lang ng kabog ng dibdib ko! Medyo malayo-layo pa bago kami nakahanap ng kapeng 3-in-1, choco fudge pa nga yata ‘yong nahablot ko sa tindahan na ‘yon. In fairness, dahil sa eksenang ‘yon eh pinawisan talaga ako. Hahaha.

2. Tuesday Vargas. Kinarir naming tatlo ang pagsusulat ng editoryal nang hapong ‘yon. THE SUFFRAGE SHOW. Isang malinis na article kung saan inihambing ang 2010 Elections sa Film Showing. At ang aming napala? WALA! Taenang speaker ‘yon, gago siya, lahat ng tagapagsalita eh nakapagbigay ng special awards eh namumukod-tangi siyang TAE. Eh siya pa naman ‘yong maangas kung magsasalita, akala mo naman kung sino na. Ampnez ka, ‘Te! Magbago ka na! (Hindi po siya si Tuesday.)

3. Kumusta, Kapatagan? Uwing-uwi na kami ni Eve. Matapos mamili ng kung ano-anong panuhol, na obligasyon mo na yatang gawin tuwing lalayo ka’t hindi matutulog sa sarili mong bahay, kinuha na namin kaagad ‘yong aming mga dala-dalahan. Ang tagal namin bago nakakuha ng Taxi na maghahatid sa ‘min sa bus terminal. Isang oras matapos kong magpaulan, take note of the short shorts at mga balitang sinasalanta na ang mahal kong lalawigang Bulacan, nakasakay rin kami. Pagdating sa terminal, binati ako ni Manong Guard at ang sabi, “Walang biyahe!” Nginitian ko lang siya sa pag-aakalang inaasar lang niya ‘ko dahil kyut ako. ‘Yon pala mali. Tama siya. Kanselado raw ang byahe papuntang Maynila at San Fernando dahil, oo, kay ONDOY.

4. Pogi Watching. Pok na pok ang dating. Hahaha. Ang totoo niyan eh kung pwede lang siyang iuwu eh ginawa ko na. Ganda lang niyang tumitig. Ta’s saka ngingiti na animo inosenteng nagpapasaluno. Hahaha. Kaso, nakikingiti rin si Ate. Baby, as in sanggol, niya kasi ‘yong nagpapakyut sa ‘kin eh. Hehehe. Sayang. Ang kyut niya talaga. Moreno pero namumula ‘yong pisngi.

Gabi ng Sep. 25, habang nagkokodakan kami ni Eve sa hagdan (at si Aica nama’y nagsasaulo ng 100 mahigit na artikulo’t batas) eh may lumapit sa aming mga binibini. Nag-aayang panoorin daw namin ‘yong dance contest. Sumama naman kami sa pag-aakalang mag hidden program pala ang OSSEI nang gabing ‘yon. Pagdating sa lugar eh, ayon, dance contest nga ng accounting students from CAR and Region I. Kaya pala nagulat sila nang malamang student-journalists kako kami. Pero ayos naman, natawa naman ako sa pinaggagagawa no’ng iba eh. Puwera biro, nakakatawa talaga. Natuwa lang ako sa special number ng ShowStoppers eh. Pogi sila ‘pag sumasayaw. In fairness. Nakabalik kami sa kwarto bandang alas-dyis na yata?!

5. Hotel Hopping. Hindi ko nagawa sa Palawan ang mag-island hopping pero, kita mo nga naman. Hindi ko inaasahang makakapag-hotel hop ako sa Baguio! Nanlulumo kaming bumalik sa bayan dahil sa masaklap na balitang ‘yon. Hotel Veniz is our next stop. Nakakuha ng last available room. Bengga! Ang bigat lang naman ng bag at ng pinamili ko. ‘Yong strawberries, tsk! Nagkodakan na lang kami nang makabawi. Hindi namin nagawa ‘yon habang may seminar-workshop eh. Pero ‘di rin naman ibig-sabihin no’n na nakinig nga kami. Hahaha.

Kinaumagahan, matapos mag-almusal eh bumaba na kami. Hay salamat naman, noh. Ang dami-daming trabaho ang naiwan namin sa Bulacan. Saka, ‘yong mga pamilya namin, iniisip din namin, syempre. Sa terminal, medyo matagal kaming pumila pero ayos lang naman. Pagsakay sa bus, iba ang pakiramdam. Parang mas malamig yata. Tinangka naming i-adjust ang aircon, ibaling iyon sa ibang pwesto ngunit walang nangyari. Nakaistaka yata?! Sus, ang ngatog lang namin ni Eve. Naka-jacket na siya, pinahiram ko pa siya ulit ng isa pa. Ikinumot namin ‘yong tuwalyang ‘di ko naman nagamit. Salamat sa Victory Liner, nawindang ang short shorts part 2 ko. Hahahaha. Pagdating sa Pampanga, tinapalan na namin ni Eve ng tape ‘yong taenang erkon. At tuluyan na ngang guminhawa ang aming pakiradam. Natutuwa ako do’n sa mga patak ng ulan sa may bintana ng bus, para silang isinasayaw ng hangin. Hehehe.

Kaso, hindi pa ‘ko nakauwi nito. Sabi NIYA eh ihiwalay ko raw ng entry kung iba-blog ko ‘to eh. Sige. Hala na.